Updated weblog

Dear all,

I have updated our blog to some new software in such a way that it is now usable (alas nog spam protection in place waiting for the provider to change the security settings)
Also I have some other topics to blag on. Like: Our children, Sjoerd and Casper (see our picasa site)

and my work at the electronics for the reprap.
See my guest blog at Erik de Bruijns page.



Papa Gerald en Mama Tanja

Gisteren is het dan gebeurd, na veel heen en weer geslinger tussen wel of geen keizersnede. Is het uiteindelijk toch een keizersnede geworden. Maar daar kwamen twee hele leuke mannetjes uit te voorschijn.

Sjoerd – 21:49 – 1955 gram
Casper – 21:50 – 2765 gram

Ze maken het goed maar liggen nog wel op de neonatologie afdeling van het MST, Sjoerd ligt daar in een couveuse en Casper ligt al in een lekker wiegje.
Ook Tanja ligt nog in het MST vanwege haar keizersnede.

Foto’s zijn te vinden op onze flickr pagina en op mijn hyves (tanja zal die van haar later nog wel aanpassen denk ik)



Weer een heeeel stuk beter

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een logje getypt heb, vandaar deze kleine update

De VAC terapie was geen succes, maar de daarop volgende therapie met Mepilex wel. Mijn wond werdt ziender ogen kleiner en is nu helemaal verdwenen. Het gaat zelf zo goed dat mijn volgende afspraak bij de chirurg pas in september is en de thuiszorg nog maar om de week komt om te controleren of alles goed gaat. Dus dat gaat allemaal super.

Weken gaat ook steeds beter, ik zit nu op 30 uur in de week vanaf maandag zelfs 35 uur. 

Dus alles gaat voorspoedig.

Verder wil ik jullie allemaal even wijzen op mijn neef Erik die met zijn reprap de wereld aan het veranderen is.



V.A.C. therapie

Daar zit ik dan, met een hermetisch gesealde ass, en een vacuumpomp die continu loopt.

De afgelopen maanden heb ik niet heel veel op mijn blog geschreven, vooral omdat er niet veel bijzonders gebeurde. Ik was voornamelijk bezig met het meer gaan werken (vogende week ga ik 25 uur in de week werken).

In de tussen tijd zijn er wel veel kleine update’s via twitter geweest. Dat twitteren is namelijk een stuk makkelijker als een hele blog schrijven waardoor je het ook sneller doet ;). Om dan toch de mensen die naar mijn website surfen niet teleur te stellen heb ik ook daar de twitter updates geplaatst (en wel aan de linker kant), hoe ik die dingen op hyves krijg weet ik nog niet, maar dat ben ik aan het uitzoeken….

Maar die vacuumpomp dus. Omdat het herstel van mijn wond stagneerde hebben de wondverpleegkundigen van het ziekenhuis, een chirurg en ik besloten om eens te gaan kijken wat Vacuum Assisted Closure (V.A.C.-) Therapie voor mij kan betekenen, dit betekend dus dat mijn wond gevult is met een soort schuimrubber  en daarna luchtdicht is afgeplakt. Hier is een vacuum pomp aan gehangen en die zorgt er voor dat er continu een onderdruk van 125 mm kwik is. Als het goed is zorgt dit er voor dat de bloedvaten in de wond open gaan staan (zodat er meer zuurstof in het weefsel komt) en dat alle troep wordt afgevoerd.
Waar het zeker voor zorgt is dat ik de hele dag met een "tasje" rond loop waar een slang uit komt die mijn broek in verdwijnt.

Verder heeft de koppeling van mijn mobylette het begeven, dus daar ben ik mee bezig, als er iemand nog tips en ideeen heeft kun je die hier spuien



Weer aan het werk

Tadah, het is al weer even geleden dat ik een logje schreef.

In de tussentijd is er alweer veel gebeurd. Zo ben ik oud geworden (30) en ben ik ook weer aan het werk.
Dat laatste is erg prettig. Nu heb ik weer een beetje het gevoel dat ik er bij hoor en dat ik me nuttig maak.
Ook al is het maar voor 9 uur in de week. Volgende week wordt dat trouwens 12 uur en zo gaan we in een redelijk hoog tempo omhoog.
Vermoeiend is al dat gewerk wel, zo was ik afgelopen zaterdag veel aan het slapen. Maar dat hebben we s’avonds weer gecompenseerd
door gezellig bij de bovenburen op visite te gaan tot een uur of één.



wel beter maar nog niet goed.

Hala Lezers,

Volgens mijn flickr pagina is dat een Arabische groet. Ik ben weer terug.

Gisteren ben ik ontslagen uit het ziekenhuis, de griep was voorbij, ik was weer gevult (met vocht) en dus was het tijd om huiswaarts te keren. Er was alleen in het ziekenhuis een probleem ontstaan, zoals jullie weten (of niet maar dan nu wel) heb ik tussen de billen een wond zitten. Deze wond moet "gewoon" dichtgroeien en dan ben ik van alle ellende mbt mijn operaties af.

Helaas is tijdens mijn ziekenhuis bezoek deze wond begonnen met een klein beetje bloeden. Nu ben ik dus vanochtend naar de nabehandel poli geweest en de arts daar (de zelfde als vorige keer, eentje waar ik best vertrouwen in heb) had het idee dat de wond groter was geworden. De wond zag er nog wel rustig uit, dat dan weer wel. Hij vond echter (en dat ben ik met hem eens) dat er professioneler gespoelt moet worden. Ik ben geen wondzorg specialist, en al was ik dat wel dan ik kan nog erg moeilijk tussen mijn eigen billen kijken. Dus de thuiszorg wordt weer opgestart. Vanmiddag een gesprek met de arbo-arts, ik ben benieuwd wat daar uit komt.

Wat betreft die griep, dat was wel enorm schrikken hoor. De snelheid waarmee je als ileostoma-patient uitdroogt is echt rap. Ik werd om 8 uur s’ochtends ziek en om 4 uur s’middags had ik al een ernstig water tekort. Ik ben in die tijd minimaal 2 liter vocht kwijt geraakt. En aangezien ik de komende 60 jaar nog wel een keer de griep krijg, heb ik ook maar eens goed besproken met de arts wat ik dan moet doen. Gewoon naar het ziekenhuis gaan en vragen om een bed met een infuus.



Griep??

daar lig ik dan weer op de GB.
koorst, braken en diaree.
Ze denken dat het waarschijnlijk een buikgriep is.
Maar als ileostoma patient hakt dat er nogal zwaar in.
Je bent dan namelijk snel uitgedroogd…..



de feestdagen

GELUKKIG NIEUW JAAR!!!!!

Ik ben dit jaar weer op de zelfde manier begonnen als vorig jaar… Weer geen miljoenair.
Verder lag ik uiteraard gelukkig niet in het ziekenhuis. En ik kan je vertellen dat dat een hele verademing is. Lekker met vrienden in Waalwijk het oude jaar uit knallen en het nieuwe in toosten.

Een week eerder was er ook al zo’n memorabel moment namelijk Kerst zonder verpleegkundigen. Hoe aardig ik ze ook vind, het is toch leuk om het gewoon rustig thuis door te brengen. Zo hebben we kerst avond lekker met z’n tweeen zitten fondueen, heerlijk :D.

Verder heb ik de afgelopen dagen geprobeerd om de plaatjes op dit weblog weer aan de praat te krijgen (voor de mensen die dit via hyves lezen: kijk eens op http://blog.ebberink.nl ) maar omdat ik photos.ebberink.nl niet meer aan de praat krijg heb ik mij maar ingeschreven bij flickr.com en daar heb ik nu mijn eigen "photo stream". Na een beetje geklungel heb ik die stream nu ook op mijn weblog gekregen. Er staan nog niet veel foto’s op maar daar gaan we wat aan doen. Nu staan er voornamelijk foto’s op van mijn bromfiets.



*zucht* poli 19

Bij ons in het ziekenhuis hebben we een nabehandel poli (polikliniek 19). Waar ik de afgelopen dagen zeer matige ervaringen mee heb gehad.

Het begon allemaal gisteren ochtend, na een leuke avond (mijn moeders verjaardag), kwam de thuis zorg om mijn holte uit te spoelen. De eerste spuit die ze er in spoot, kwam met hoge druk terug, en alles wat ze er daarna door heen spoot kwam niet meer terug, en ik begon me een beetje misselijk te voelen. Toen dat gevoel niet weg ging heb ik contact opgenomen met het secretariaat chirurgen, en die zeiden dat ik voor de zekerheid even naar poli 19 (de nabehandel poli) toe moest.

Zo gezegt zo gedaan. Daar aangekomen had ik nog een aangename verassing, een oud klasgenote van mij zat achter de bali. Mijn pasje en alles afgegeven, en er werd mij verteld dat het allemaal wat uit liep. Dat het wat uitliep klopte wel ja ik had een afspraak om 10.50 en om 12.10 was ik aan de beurd. Wel netjes een kopje thee gekregen (pluim voor het mst) omdat ik zo lang moest wachten.

Dan de "behandeling" zelf. Je begint met een co-assistent, geen probleem mee want die moeten het ook leren. Die man zegt, de wond ziet er goed uit. Dus ik uitleggen dat ik er niet voor de wond ben maar voor de holte die er achter ligt en hem uitgelegt waarom ik gekomen ben. Dat gaat hij overleggen met de arts. Even later komt hij terug met de arts, deze kijkt er naar en zegt dat het waarschijnlijk komt omdat het "gangetje" naar de holte dicht komt te zitten, en dat dit dus een goed teken is. Dit zou ook inhouden dat er ook gestopt moest worden met het spoelen. Ik wierp tegen dat een week eerder er nog gezegt is dat er absoluut doorgegaan moest worden met spoelen. Er is toen overleg geweest tussen de arts en een chirurg. Waar de conclusie uit kwam dat er toch gestopt moest worden en dat ik de volgende dag terug moest komen om bloed te laten prikken en nogmaals te controleren.

Vandaag was dus die volgende dag.  Dus vanochtend zat ik om 9 uur al bloed te prikken en om rond kwart voor 11 was ik aan de beurt bij de poli. Deze keer was het een mevrouw die mij hielp (zonder naamkaartje dus haar functie kan ik niet weten) en het enige wat die mij kon vertellen was dat de wond er goed uitzag. Toen ik vroeg hoe het dan zat met die holte kreeg ik er niet meer uit dan dat ik moest volgen wat de laatste arts had verteld (en ik maar denken dat zij ook een arts zou moeten zijn ) en dat ik moest opletten dat ik geen koorts kreeg.

Dus de volgende keer als ik de afdeling chirurgie aan de lijn krijg en ze willen mij naar poli 19 sturen. Meld ik ze wel dat dat geen zin heeft. Ze kijken toch naar de wond en zeggen dat alles goed is.



een “drukke” week

Voor veel mensen zou het niet heel druk lijken, maar voor mij was het toch een druk weekje.
Eerst op maandag naar de chirurg toe, dat bleek niet mijn "eigen" chirurg te zijn, maar wel diegene die mijn abces heeft opgesneden. Deze man wist ons te vertellen dat het dichtgroeien van het abces nog wel een week of 8 ging duren. Maar dat ik niet die hele tijd hoef thuis te zitten (gelukkig maar).

Toen had ik woensdag avond nog een leuke avond Kees en Hein (collega’s van mij) hadden namelijk een whisk(e)y proeverij georganiseerd. Aangezien ik dus geen alcohol meer gewent ben betekende dat dus automatisch dat ik donderdag de hele dag zwaar brak was. Ik had in het totaal nog geen glas op denk ik. Dat betekend dus dat ik meer moet gaan oefenen met alcohol ;).

Vrijdag was het dan zo ver dat ik weer eens naar Dr. van Bentem (mijn MDL arts) mocht. Ook deze man vond dat ik afgelopen jaar toch best veel voor mijn kiezen heb gehad. En dat het nu een kwestie van herstellen is.

Wat wel enorm helpt is dat ik tegenwoordig slaaptabletten heb. Deze tabletten neem ik niet elke dag, alleen als ik vanwege die rusteloze benen van me weer eens een paar nachten nauwelijks geslapen heb.